Dat een dwarslaesie, of eigenlijk iedere levensveranderende gebeurtenis, een heleboel met zich meebrengt, is iets wat zeker is. Eén van die dingen heeft me enorm verrast.

Je krijgt namelijk de mogelijkheid om alles opnieuw voor het eerst te doen.

In eerste instantie is dat vooral een heel pijnlijk besef. Alles wat ooit vanzelfsprekend was, is dat ineens niet meer. Mijn bed uitspringen, mezelf aankleden, de deur uitlopen en ga zo maar door. Allemaal dingen die voor mij in één klap niet meer mogelijk waren.

Maar juist daardoor veranderde ook mijn perspectief. Doordat alles wat ooit normaal was dat ineens niet meer bleek te zijn, werden de kleine dingen die wél weer lukten ineens groot.

Ik kan me nog zo goed herinneren hoe blij ik, mijn omgeving én de therapeuten waren toen ik na drie maanden mijn eigen veters weer kon strikken. Natuurlijk heb ik al vanaf groep 1/2 mijn strikdiploma en wist iedereen wel dat ik veters kon strikken. Maar wanneer iets wat jarenlang vanzelfsprekend was ineens lange tijd niet meer lukt, is het toch een hele leuke mijlpaal.

Het heeft me ook bewuster gemaakt van alle eerste keren. Zo ben ik afgelopen zomer voor het eerst met mijn vriend en onze hond gaan kamperen. Voor de eerste keer lang op pad met de caravan én de hond. En dan stond er ook nog een lange autoreis op de planning.

Allemaal factoren waardoor we met gezonde spanning op weg zijn gegaan. Want hoe zou dat gaan? Zou alles wel lukken? En zou het nog net zo leuk zijn als vroeger?

Na een superfijne vakantie zijn we helemaal gerustgesteld. En inmiddels weet ik zeker: bij die ene keer blijft het niet.

Misschien is dat wel één van de mooie dingen die een leven dat anders loopt je kan leren. Dat je soms opnieuw mag ontdekken hoe bijzonder iets eigenlijk is.

Wanneer heb jij voor het laatst iets voor de eerste keer gedaan?